هدف از این تحقیق بررسی عوامل موثر بر مرگ و میر در بیماران مبتلا به مالاریای شدید بود. این تحقیق به روش گذشته نگر و از طریق بررسی پرونده های بیماران بستری در بیمارستان امام خمینی (ره) تهران و بیمارستان بوعلی زاهدان بین سالهای 80-71 انجام شد. 20 متغیر بین دو گروه Case ( 25 نفر مبتلا به مالاریای شدید منجر به فوت) و شاهد (52 مبتلا به مالاریای شدید) مقایسه شدند و معنادار بودن آنها از نظر آماری از طریق آزمون  (Logistic regression)سنجیده شد. براساس این تحقیق عواملی که باعث افزایش مرگ و میر در مبتلایان به مالاریای شدید می شود عبارتند از: سن بالا، جنس زن، ملیت ایرانی، کمای عمیق، هیپرونتیلاسیون (افزایش تعداد تنفس)، آنزیم های کبدی بالا، ازایش گلبول های سفید خون، طولانی شدن PT و کاهش بیکربنات خون شریانی. در این بررسی ارتباط معناداری بین خواب آلودگی، کمای سبک، درجه حرارتی دهانی، تعداد ضربان قلب، میزان هموگلوبین و هماتوکریت، کراتی نین سرم، بیلی روبین، پلاکت، گلوکز خون و فشار خون و سطح G6PD با مرگ و میر بیماران یافت نشد. ضمنا تعین ارتباط حاملگی و تشنج با مرگ و میر به علت موارد محدود قابل سنجش نبود.

مقدمه و اهداف: تعیین ارتباط بین یافته های بالینی- پاتولوژی با پیش آگهی بیماران مبتلا به مامبرانوس نفروپاتی می باشد.مواد و روش ها: اطلاعات تمامی بیماران با تشخیص نفروپاتی مامبرانوس به طور گذشته نگر مرور شد. یافته های دموگرافیک، یافته های بالینی و آزمایشگاهی اولیه جمع آوری شد و نمونه های بیوپسی کلیه، به منظور طبقه بندی کردن مرور شد. از t-student برای مقایسه میانگین، کای دوی غیر پارامتریک و کندال تاو برای مقایسه فراوانی و ارتباط به ترتیب استفاده شد. P<0.05 معنی دار تلقی شد.یافته ها: 72 نمونه از 2118 بیوپسی کلیه انجام شده در سال های 1351 لغایت 1375 نفروپاتی مامبرانوس تشخیص داده شدند. نسبت مذکر به مونث 2 به 1 (طیف 1.5 تا 14 سال) بوده است. 45 نمونه نفروپاتی مامبرانو ایدیوپاتیک را تشکیل می دادند. 27 مورد را علل ثانویه تشکیل می دادند که شامل لوپوس اریتماتوسیستمیک (11 مورد) و HBsAg مثبت (12 بیمار) بوده است. شایع ترین تظاهر بالینی در هر دو گروه، سندرم نفروتیک و هماچوری بود. در گروه ایدیوپاتیک پس از متوسط 2.13 سال پیگیری، بهبودی در 20.9% و نارسایی مزمن کلیه در 20.9% بیماران رخ داد. از کندال تا و برای تعیین ارتباط بین یافته های هنگام مراجعه با سرانجام بیماران مبتلا به نفروپاتی مامبرانو ایدیوپاتیک استفاده شد. ارتباط مستقیم و معنی داری بین پروتئینوری (P=0.009) و سن هنگام بستری (P=0.01) با پیشرفت به نارسایی کلیه یافت شد. در گروه ثانویه، با توجه به اتیولوژی پیش آگهی متغیر می باشد.نتیجه گیری: پروتئینوری، سن و بیماری زمینه از مهمترین فاکتورهای تعیین کننده پیش آگهی کلیوی در نفروپاتی مامبرانو می باشند.

اصل مقاله به صورت متن کامل انگلیسی، در بخش انگلیسی قابل رویت است.

مقدمه: ایجاد فضای سیمان در زیر روکش های ریختگی برای همخوانی بهتر و نشست آسانتر روکش، پرهیز ناپذیر به نظر می رسد، اما اندازه این فضا می تواند بر گیر کراون های ساخته شده موثر باشد. بنابراین، در پژوهش کنونی، اثر فضای سیمان به روش die spacing برگیر بررسی شد.روش کار: برای بررسی اثر کاربرد die SPACEr بر گیر روکش های ریختگی پس از سیمان کردن، 50 عدد دای فلزی همانند برگزیده و به پنج گروه، ده تایی بخش شدند، که برای هر گروه، به ترتیب، صفر، 2، 4، 6 و 8 لایه die SPACEr استاندارد به کار برده شد. برای هر گروه، کراون ریختگی با آلیاژ بیس متال ساخته و با سیمان فسفات روی زیر فشار و زمانی همانند (5 کیلوگرم و 10 دقیقه) بر روی هر دای چسبانده شدند. پس از 48 ساعت قرارگیری نمونه ها در آب مقطر، میزان نیروی لازم برای جداسازی روکش هر دای به وسیله ی اینسترون اندازه گیری شد.یافته ها: از آنجام محاسبات آماری آشکار شد که با افزایش شمار لایه های die SPACEr میزان نیروی لازم برای گیر روکش ها افزایش می یابد (05/0>p).نتیجه گیری: از آنجا که میزان گیر با افزایش بیشتر از چهار لایه، در اندازه ی آشکار افزایش نداشت، ضخامت اپتیمم die SPACEr و یا فضای سیمان چهار لایه برابر 40 میکرون پیشنهاد می شود.

سابقه و هدف: هدف از تحقیق حاضر مقایسه تاثیر سه روش ایجاد Post SPACE. (استفاده از Gates Glidden Drills, GPX Drills و Hot Plugger) بر روی سیل اپیکالی انتهای کانال ریشه بود. مواد و روشها: این تحقیق تجربی بر روی 66 دندان سانترال فک بالا انجام گرفت. پس از قطع تاج دندانها از ناحیه CEJ و انجام مراحل پاکسازی و شکل دهی، کانالهای ریشه 60 دندان خشک و با روش تراکم جانبی و کاربرد سیلر (AH26)+ گوتاپرکا پر شدند. 6 دندان باقیمانده به دو گروه شاهد مثبت و شاهد منفی تقسیم شدند که طبعا هر گروه سه دندان را شامل شدند. 60 دندانی که کانالهای ریشه آنها پر شدند به سه گروه آزمون که هر گروه 20 دندان را شامل می شدند، تقسیم گردیدند و در هر یک ازگروه های سه گانه فوق فضای قرار گرفتن Post با یکی از روشهای مورد مطالعه ایجاد گردید. بطوریکه پس از ایجاد این فضا حدودا 5 میلی متر گوتاپرکا در داخل کانال ریشه باقی می ماند. پس از انجام مراحل لابراتوری لازم جهت اندازه گیری میزان Dye-Leakage، نمونه های مورد بررسی در محلول (متیلن بلو 2%) به مدت 48 ساعت غوطه ور گردیدند، سپس نمونه ها با آب جاری شستشو داده شده، لاک ناخن و موم چسب از روی دندانها برداشته شده و توسط دیسک برشهای طولی در دندانها ایجاد و میزان نفوذ محلول رنگی توسط استریومیکروسکوپ اندازه گیری و بعد از ثبت اندازه ها آنالیز آماری توسط ANOVA test بعمل آمد. یافته ها: در میان گروههای مورد بررسی حداقل مقدار متوسط ریزنشت محلول رنگی مربوط به گروه Hot Plugger و حداکثر مربوط به گروهی بود که در آن Post SPACE توسط فرزهای Gates Glidden ایجاد شده بود. اختلاف آماری موجود میان گروههای مورد بررسی معنی دار بود (0.005=P). نتیجه گیری: از تحقیق حاضر چنین نتیجه گیری می شود که GPX Drills که از جمله اینسترومنت های روتاری فاقد Cutting Edge بوده باعث تراش Dentin نمی شوند و در مقایسه با فرزهای Gates Gidden سیل اپیکالی انتهای کانال ریشه را کمتر تحت تاثیر خود قرار می دهند.

سابقه و هدف: تعیین ارتفاع عمودی صحیح، یکی از مهمترین مراحل ساخت پروتز کامل می باشد و روشهای متعددی برای اندازه گیری آن پیشنهاد شده است. از متداولترین روشها، استفاده از ارتفاع عمودی وضعیت استراحت و فاصله بین اکلوزالی و نیز ارتفاع عمودی به هنگام تلفظ حرف «S» می باشد. هدف از انجام این تحقیق مقایسه ثبات فاصله بین اکلوزالی و نزدیکترین فاصله بین دندانها به هنگام تلفظ حرف «S» بود.مواد و روشها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی از نوع تشخیصی بوده، روش نمونه گیری غیراحتمالی آسان بود. افراد مورد مطالعه 34 نفر از بیمارانی بودند که در بخش پروتز متحرک دانشکده دندانپزشکی اصفهان برای آنها پروتز کامل ساخته شده بود. این بیماران شامل 18 مرد و 16 زن با دامنه سنی 69-42 سال بودند. جهت اندازه گیری ارتفاع عمودی از TOM گیج استفاده شد. سپس فاصله بین اکلوزالی و کمترین فاصله بین دندانها به هنگام تلفظ حرف «S» محاسبه گردید.یافته ها: نتایج نشان داد که میانگین و انحراف معیار فاصله بین اکلوزالی نسبت به نزدیکترین فاصله بین دندانها به هنگام تلفظ حرف «S»  کمتر است. جهت آنالیز آماری Paired t-test و Levene's test استفاده شد که نشان دهنده تفاوت معنی دار بین این دو اندازه بود (P<0.05).نتیجه گیری: با توجه به اینکه کمترین فاصله به هنگام تلفظ حرف «S» تحت تاثیر نوع اکلوژن و اورلپ عمودی و افقی دندانهای قدامی قرار می گیرد و این عوامل در ساخت پروتز کامل به قضاوت دندانپزشک بستگی دارد و در عین حال فاصله بین اکلوزالی و ارتفاع عمودی وضعیت استراحت نیز متغیر است، پیشنهاد می شود از چند روش برای تعیین ارتفاع عمودی اکلوزالی استفاده شود.